لب هایم را دوخته اند

به آخرین نگاه تو

که در سکوت ابدی من مدفون شد

در اوج فریاد تو.

و صدای تو را

به پرده ی گوش هایم دوخته اند

که هرگز از جلوی پنجره ی صدایت کنار نمی روند.

گم شده ایم درون هم

و من هوای سقوط کرده ام

از تن سرد پرچروک تو.

مرا هم به باد بسپار درخت پیر

شکوفه در راه است...

لیلا برو تو اهل این خاک و خل و خون نیستی

تو  دیگر   آن  افسونگر مجنون ملعون نیستی

لیلا ! مجو  عشقی  در  این  دنیا  نمی بینی

لیلا مجو تو مال این مجنون بی  نون  نیستی

لیلا  برو ! در  این  جهنم  دره  مجنون  نیست

لیلا برو تو عشق  بر  مجنون  مدیون  نیستی

عقل و دلش هرچه وجودش را بگویی باد برد

لیلای من مال دل خونین و مدفون نیستی

لیلا ی من انگار از آن هیچ مجنون نیستی

لیلا برو  دیگر  تو  باد  بید  محزون   نیستی

امیدوارم  اشکالات و ایراد های این شعر را به بزرگواری خودتان ببخشید و ایراد ها و اشکالات را به من گوشزد کنید خوشحال می شوم.

و یک شاید طرح شاید کارکلماتور شاید... جدید:

وقتی که آینه

اشک های تو را بازتاب می کند

دریا می شوم!

تنها در آب لمس کردیم یکدیگر را

 او با دست های نامرئی رفت و

من ، با دست های رنگی

آن قدر که جنازه ام

رنگ تمام غروب های عمرم را

پس داد به آب

راه مي رفت و كفش هايش آب چاله خستها را به همراه رنگین كمان درونشان به شعر هايش تف مي كردند. و او خوشحال بود كه لبخند کفش هايش را نخشكانده.

به وسط خيابان رسيده بود.به وسط چهار راهي در شعرش.چراغ سبز بود.اما تا آمد سنگيني پاهايش را از روي شعر هايش بردارد و راه بیفتد،زرد شد.همیشه پاييز ها همینطور مي شد.انگار با برگ ها همدردي ميكرد.و حالا برگ هاي دفترش هم داشتند تمام مي شدند.و او ريزتر مي نوشت و پايان جملاتش نقطه نمي گذاشت.

صبح پيش از آن كه از خانه بيرون بيايد با مادرش دعوايش شد.مادرش هيچ وقت حرف هاي او را نمي فهميد. آخر او هيچ وقت پايان جملاتش نقطه نمي گذاشت.مادرش نمي دانست  دارد تمام مي شود.

چراغ سبز شد.سنگيني پاهايش را به دوش كشيد و با واژه ها قدم بر داشت.و از درد به خود پيچيد.نمي توانست له كردن برگ ها را تحمل كند.آن هم با شعر هايي كه جزئي از خودش بودند.

چراغ بالاخره سبز شده بود و برگ ها هم خيالش را در سر مي پروراندند.و او با اين كه سال ها خودش را نوشته بود از "من" هيچ  نمي دانست. آخر هر وقت به خودش مي رسيد همه چيز تمام مي شد و شعر هايش هم با آنكه پايانشان نقطه نگذاشته بود تمام شده بودند.

سنگيني پاهايش را دوباره روي زمین گذاشت.و دوباره قدم در مرداب اشعارش گذاشت.بايد كاري مي كرد. خوب مي دانست بايد دوباره متولد شود اما جراتش را نداشت.

از كنار درخت هاي نارنجي رنگ گذشت .با اين كه چشمش به جوي كنار خيابان بود در دفترش هم قدم مي زد. كه ناگهان رعد و برقي زد و بلافاصله باران گرفت.خود کارش كمي جوهر پس داد و ایستاد.درست مثل خودش ولي كاش اين كار را نكرده بود.در چاله ي آبي ايستاده بود و كفش هايش آب را از دهانشان به شعر هاي او تف  كردند.

ترسيد .با شدت دفتر را خط خطي كرد.كفش هايش درد كشيدند و ديگر لبخند نزدند.اما او بازهم خط خطي كرد.فايده اي نداشت.نوك خودكار سرد سرد بود.

باران شدت گرفته بود.كفش هايش ديكر آب را يه شعرهايش تف نمي كردند.كم كم شعر هايش داشتند بي رنگ مي شدند.چترش را از كيفش در آورد. آن را باز كرد و با سرش گرفت.وبا دو دست ديگرش دفتر و خودكار را محكم گرفت و بي جوهر نوشت و نوشت و نوشت.نوشته هايش را نمي ديد و همين باعث شده بود از چيز هايي بنویسد كه هرگز ننوشته بود.از سكوت ...و خواست از خودش هم بنويسد كه به چراغ قرمز رسيد.ايستاد.سنگيني پاهايش را روي واژه ها انداخت.مي خواست از خودش بنويسد.نه از وجودش كه هرگز آن را درك نكرده بود و نه از خود هايي كه در ذهنش به خاطر شعر هايش نوشته بود .مي خواست از خودش بنويسد.اما هر وقت به خودش مي رسيد همه چيز تمام مي شد .به آينه كه نگاه مي كرد تكثير ترك ها را در خودش احساس مي كرد.دفعه ي پيش هم كه دفترش تمام شد، تازه به خودش رسيده بود. او از پايان مي ترسيد.و از مرگ هم.و از آخرين دانه ي خاكي كه پس از مرگ بر وجودش مي رختند و پايانش را اعتراف مي كرد.و از نقطه ها هم مي ترسيد.دفترش داشت تمام مي شد .پايان جملاتش نقطه نمي گذاشت.مي خواست اين بار از خودش بنويسد.اين بار با هميشه فرق داشت.بايد متولد مي شد.مثل برگ هايي كه با آن ها  فقط در زردي همدردي كرده بود.بايد سبز مي شد.چراغ قرمز خيلي طولاني شده بود.سنگيني پاهاي سردش را برداشت و آماده شد كه متولد شود.و خواست كه آرام آرام از  درون خودش حركت كند.چراغ سبز شد اما تا آمد بجنبد زرد شد.زرد زرد...و ديگر سبز نشد.نقطه هاي باران پايانش را اعتراف كرده بودند.باران بند آمده بود...

و بشکنی وبشکنی و باز بشکنی

سکوت هزاران ساله ی آسمان را

که بغض کرد و بارید و فریاد بلندش هم...سکوت بود

این جا فقط باید فریاد بزنی

تا صدای سکوت در آید و

تا ابد، برای شکستنش

تو را نبخشد

آن وقت مثل آسمان

در فریاد های بی اساس خودت گم نمیشوی

و آخرین دانه ی خاکی که بر وجودت ریختند

پایانت را اعتراف نمی کند.

سکوت که کنی،

حتی اگر زیر فریاد هایشان لهت کنند،

صدایشان را می شنوی

صدای نت های گمشده ای که حنجره شان را

به اشتباه به مردم این جا فروختند

تا تمام نشوند.

شاعر گمشده!

فقط سکوت کن.

امتحانات بالاخره یقه ی ما رو هم گرفت!هرچی آمدیم در برویم نشد که نشد!هر چی امدیم...

از همه ی دوستان عذر می خواهم ـ پیشاپیش!ـ اگر نتوانستم به وبلاگ هایشان سر بزنم و  اگر نتوانستم به روز کنم.با این حال بعد ها جبران خواهم کرد . از همه ی دوستان هم تشکر میکنم که به وبلاگ من سر می زنند و نظر های خودشان را درمورد مطالب وبلاگم میگویند.همیشه منتظر نظر های دوستان هستم و خواهم بود!

متشکرم

واین منم که در سکوت واژه های گمشده،

می گرید رنگ های از هم گسیخته ی چشمانش را

سپید می شود...

سیاه می شود...

و تمام شعر از گریه ی من بی رنگ می شود

از اشک هایم شعر سروده ام و

وجود خودم را در این صفحه ی سیاه و سپید خلاصه کرده ام...

بیا سکوت نکن

بیا سکوت نکن تا گم نشوم

میان واژه هایی که از بی رنگی دلت ساختی و

چه ساده در نبودن چشمانم گمشان کردی

بیا سکوت نکن

بیا...ببین...گمم نکن...

این شعر را نوشته ام برای هیچ کس                     تا بیت بیت آن شود فدای هیچ کس

هر روز قافیه کاشتم در دل خود                               قافیه ای برای غزل های هیچ کس

دائم نفس کشیده ام و زنده مانده ام                   اکسیژنی چشیده از هوای هیچ کس

زنده ام!ببین!هنوز هم خودم هستم                     من همانم...همان خدای هیچ کس

عمری نوشتم از خودم فقط برای تو                       حالا رسیده ام به لبه های هیچ کس

وقتیکه مرا پرت کنی از لب این شعر                         فریاد میزنمت با صدای هیچ کس

هیچ کس منم...نه توی...هیچ کس نیست!            من!پاسخ ولی اگر امای هیچ کس

این شعر را نوشته ام برای هیچ کس                    حالا که میروم به انتهای هیچ کس...

     بی دست کاشت مرا...

کمک!دارم جوانه میزنم!

این شکوفه ها نفس ندارند

      . . . . . . . . .

وحالا واژه های ناقص وجود مرا،کال برده اند

شاعر نمی داند

         شعر های معلولش نمی سوزند

من...روحشان را...سقط کرده ام

                                 درد می کنند

آنقدر که

       خورشید بر دستانم بتابانم،

                   دستهایت خلاص...نمی شوند

                   دستهایت خلاص  نمی شوند

از خلاصه ی نگاهم

            مانده بر سنگ های خیس از...

           اشک های سنگینشان...که نه!

اشک های سنگین من... که سنگ می شود

نه سخت،

نه تیره،

تنها،تنها می شود

خرد...

چشمانم چه خالی...

           چه ساده خلاصه می شود این بار

بر تک سنگ سیاه...خیس...تنها...

دست های سرد من این بار درد می کنند

سردی دستان پر درد خودم را

                              عذاب ابدی!

بازی می دهی مرا

و درد می کند بند بند وجودم...

         در انتظار....

چشم های خالیم درد میکنند،

 تمام وجودم را

که منتظر است منتظر بمانی آنقدر که درد...

                 ***

حالا نوبت من است....

دست هایت را درد می کنم

اما...خلاصه ات نه....